Opis obrazu

Obraz pokazuje kilka wydłużonych, niemal bezimiennych postaci zanurzonych w mglistym tle szarości, beżu, różu i chłodnego błękitu. Kompozycja jest gęsta, trochę ciasna, jakby figury wchodziły jedna w drugą i zaraz miały zniknąć. Z lewej strony wiją się czerwone, nerwowe linie, a z prawej ciemna plama buduje cień i ciężar. To wygląda jak sen, serio. Styl balansuje między szkicem a malarstwem intuicyjnym, z lekką akwarelą i drapiącą kreską, która daje ruch i niepokój. Jedna pani jakby się uśmiecha, ale tak dziwnie. To są duchy ludzi. Czuję tu samotność, pamięć i jakieś kruche bycie razem, choć wszystko jest lekko rozmazane i niepewne. Bardzo human, trochę smutne, trochę ciepłe.