Opis obrazu

Czarno biały obraz uderza od razu kontrastem i dziwną kompozycją. W centrum siedzi lalka albo chłopiec Pinokio z za długim nosem i wielkim cylindrem, trzymający mechanicze dziecko o pustym spojrzeniu. Wokół piętrzą się inne zabawki, okrągłe głowy, szkliste oczy, skrzynki i porwane formy. Wszystko jest poszarpane kreską, jakby ryte nerwową ręką, trochę grafika, trochę mroczny szkic. To jest smutny pan z długim noskiem. Atmosfera robi się ciężka, niepokojąca, ale też strangely tender, bo w tym uścisku jest jakaś czułość. Ja serio czuje tu samotność, lęk i takie ciche wołanie o bliskość. Dzieło balansuje między groteską a baśnią, i aż ciarki lecą po plecach.