Opis obrazu

W centrum obrazu stoi klasyczna, lekko uszkodzona postać przypominająca Wenus, jasna i chłodna, a za nią pulsują prostokąty w czerwieniach, pomarańczu i przygaszonym brązie. Kompozycja jest prosta, ale ma pazur. Figura niemal wychodzi z mroku, zderzając miękkie modelowanie ciała z twardą geometrią tła. To troche jak spotkanie starożytności z nowoczesnym loftem. Atmosfera jest ciepła, gęsta, trochę senna, a jednak niespokojna. Jakby coś się kończyło i zaczynało naraz. To pani bez rąk i wygląda jak królowa. Widać tu surrealizujący realizm i grę światłem, subtelne przejścia tonalne, a także almost teatralne budowanie przestrzeni. Ten obraz daje mi dziwny spokój, ale też ukłucie straty, no serio. Może mówić o pięknie, które trwa mimo pęknięć i braków.