Opis obrazu

Obraz tonie w głębokich błękitach, granatach i kobaltach, jakby ktoś rozlał noc na płótnie i jeszcze ją trochę poruszał. Kompozycja jest swobodna, poszarpana, pełna plam, smug i ostrych cięć bieli, a niżej migoczą drobne akcenty zieleni i żółci. To jest jak wielkie niebieskie morze. Czuć tu chłód, ale nie taki martwy, raczej intensywny, trochę dziki, wręcz dramatic. Artysta idzie w abstrakcję gestu, używa grubych warstw farby, zarysowań i spontanicznych rozlań, przez co powierzchnia żyje i lekko drży. Patrząc, mam wrażenie niepokoju, ale też dziwnej ulgi, serio. Ten obraz jakby opowiadał o chaosie, który jednak ma swój rytm, nawet jeśli nie wszystko tu gra idealnie.