Opis obrazu

Obraz pulsuje falą błękitów, zgaszonych zieleni, szarości i nagłych żółtych błysków, jakby farba sama nie mogła usiedzieć w miejscu. W centrum siedzi postać o rozedrganej twarzy i poskręcanym konturze, obok sztalugi, a cała kompozycja płynie w wijących się liniach. Niebo, ziemia i ciało niemal sie mieszają. To jest trochę jak sen, trochę jak totalny chaos, ale piękny. Pociągnięcia pędzla są ekspresyjne, grube, gestyczne, miejscami wręcz nerwowe, co daje obrazowi mocny modernistyczny vibe. Chmurki wyglądają jak cukrowa wata. Czuję tu samotność, skupienie i takie ciche zmaganie się z samym sobą, serio. Ten obraz niby pokazuje malarza przy pracy, ale bardziej opowiada o wnętrzu niż o pejzarzu.