Opis obrazu

Obraz aż świeci kolorem. Pomarańczowe niebo wręcz płonie, obok niego stoją chłodne błękity i sine szarości drzew, a na dole rozlewa się fioletowa woda z ostrymi plamami zieleni. Kompozycja jest prosta, ale nie nudna, bo pionowe pnie tną kadr jak szybkie kreski, a brzeg wygina się lekko, trochę nerwowo. To wygląda jak ekspresjonizm zmieszany z malarstwem pejzażowym, malowany grubym gestem, szerokim pociągnieciem pędzla i bez przesadnego cyzelowania detalu. Drzewa są wysokie jak patyki. Jest w tym cisza, ale taka dziwna, almost gorąca i niespokojna. Ja patrze i czuje jednocześnie zachwyt i lekki niepokój, jakby natura była piękna, ale też miała swoje humory. Troche sen, troche ogień, serio.