Opis obrazu

Ten rysunek w szarościach i czerni pokazuje smukłą postać widzianą od tyłu. Nagą, a zarazem jakby osłoniętą wielkim, półkolistym ostrzem i cieniem długich włosów. Kompozycja jest centralna, mocna, niemal sakralna, bo ciało przecina drobny krzyż zawieszony nisko na plecach. Wokół ciągną się poszarpane skały i wąska, wijąca sie ścieżka, co daje wrażenie drogi przez jakiś surowy, martwy świat. To jest troche jak anioł i troche jak wyrok. Kreska ołówka jest nerwowa, szkicowa, lecz bardzo świadoma, z miękkim światłocieniem i dramatycznym kontrastem. Ta pani idzie jak z bajki. Obraz budzi niepokój, ale też dziwny spokój, serio, jakby mówił o samotności, sile i przejściu gdzieś dalej. Dark i piękne naraz.