Opis obrazu

Obraz pokazuje wąską uliczkę skąpaną w zgaszonych beżach, szarościach i ciepłych ochrach, jakby miasto oddychało starym światłem. Kompozycja jest pionowa, ciasna, lekko przytłaczająca, a jednak mega wciąga. Na pierwszym planie stoi kobieta w czerni, z twarzą bladą jak porcelana i czerwonym akcentem kwiatu oraz sukni, który robi cały efekt, po prostu wow. Farba kładziona jest miękko, gestem, trochę impresyjnie, trochę szkicowo, bez pedantycznych detali. To wygląda jak wspomnienie, nie reportaż. Dziewczynka by powiedziała, że ta pani jest jak noc. Czuję tu samotność, ale też jakąś dumę, może sekret, może żal, sam nie wiem. Obraz jest cichy, troszke teatralny i bardzo ludzki.