Opis obrazu

Obraz tonie w miękkiej mgiełce błękitów, szarości i przygaszonych fioletów, a z tej sennej masy wyłania się korowód postaci jak z teatru i snu naraz. Na pierwszym planie błyszczy kobieta w białej, falującej sukni, z wachlarzem i rudeawym akcentem dłoni, obok niej wysoka figura w granacie niesie lampę, której ciepłe światło robi cały klimat. Dalej kapelusze, maski, wydłużone sylwetki i rozmyte twarze układają się w lekko ukośną kompozycję, bardzo dynamiczną, ale nie krzykliwą. To wygląda jak bajka o ludziach w śmiesznych strojach. Pociągnięcia są swobodne, impresyjne, trochę jakby niedopowiedziane, i to jest super. Czuję tu nostalgię, elegancje i jakiś cichy smutek, serio. Obraz niby wiruje, ale też uspokaja, zostawia odbiorce z pytaniem, czy to bal, czy może pożegnanie.