Opis obrazu

Obraz przyciąga od razu. W centrum widzimy podwójną kobiecą twarz, jakby natura i technologia gadały ze sobą bez słów. Ciepłe złota, beże i rude czerwienie liści zderzają się z chłodnym błękitem mechanicznej formy, a całość spina okrągła kompozycja niczym portal. Kwiat na głowie, motyl, smukłe wieżowce i gęstwina roślin tworzą trochę baśń, trochę future sen. To jest pani robot i jest bardzo ładna. Styl wygląda na połączenie secesyjnej dekoracyjności z surrealizmem i ilustracyjną precyzją. Linie są płynne, kolory nasycone, niemal enamel w wyrazie. Czuję tu spokój, ale taki lekko niepokojący, serio. Ten obraz mówi o rozdarciu, przemianie i o tym, że człowiek juz dawno przestał być tylko człowiekiem.