Opis obrazu

Obraz tonie w chłodnych błękitach, mlecznych szarościach i rozbielonych smugach światła. Na środku stoi postać widziana od tyłu, zanurzona w wodzie niemal po pas, z ramionami uniesionymi jakby chciała rozsunąć ogromne elementy puzzli zawieszone w powietrzu. Kompozycja jest prosta, ale działa mocno, bo sylwetka staje sie osią całej sceny. Pociągnięcia pędzla są miękkie, lekko rozedrgane, trochę impresyjne, trochę jak sen. To wygląda jak chwila zawieszenia między bezradnością a uporem. Ja patrze i od razu czuje taki cichy niepokój, ale też dziwną nadzieje. To jest jak zabawa w chmurach. Artysta nie dopowiada wszystkiego i właśnie to jest super. Obraz może mówić o próbie poskładania świata, kiedy wszystko się rozmywa i serio nie jest łatwo.