Opis obrazu

Obraz uderza siatką białych, lekko drżących linii rozpiętych na głebokim czarnym tle, jak plan miasta oglądany nocą albo zapis impulsów nerwowych. W rogach migoczą chłodne prostokąty granatu i kobaltu, a między nimi przewijają sie rysy różu, czerwieni i mlecznej bieli. Kompozycja jest gęsta, poszarpana, trochę chaotyczna, ale właśnie to robi klimat. To wygląda jak deszcz na szybie w kosmicznym mieście. Czuć tu napięcie, samotność i jakiś dziwny spokój naraz. Artysta korzysta chyba z abstrakcji geometrycznej, drapania, warstwowania farby i gestu, przez co powierzchnia aż pulsuje, very raw. Mnie ten obraz wciąga i lekko niepokoi, bo przypomina mapę rzeczy, których nie da sie już poukładać.