Opis obrazu

Na obrazie tłoczy się grupa białych ptaków o długich dziobach, ujętych bardzo blisko, niemal bez oddechu. Ich jasne ciała wycinają się z ciemnego, brunatno zielonego tła pełnego nerwowych, krótkich pociągnięć pędzla. Kompozycja jest gęsta i poskręcana, dzioby, szyje i skrzydła nachodzą na siebie, jakby zaraz miało wydarzyć się coś ważnego. To wygląda jak cichy hałas. Ptaki są jak chmurki. W tej bieli jest chłód, ale też jakaś kruchość, serio mnie to rusza. Styl balansuje między realizmem a lekką ekspresją, faktura farby robi tu całą robotę. Obraz daje niepokój, ale i dziwną czułość, taki mroczny mood, troche sen i troche obserwacja stada z bardzo bliska.