Opis obrazu

Na chropowatym białym tle wyłania się twarz zbudowana z ostrych, poszarpanych kresek i plam czerni, szarości oraz ognistej czerwieni. Kompozycja jest niby oszczędna, ale wcale nie spokojna, bo linie tną przestrzeń jakby w nerwie i bez ceregieli. Profil kobiety, a może zjawy, wygląda jak uchwycony w ruchu, prawie się rozpada i zarazem składa na nowo. To jest trochę abstrakcja, trochę ekspresjonizm, z gestem szybkim, brutalnym, very raw. Obraz emanuje napięciem, samotnością i jakimś wewnętrznym krzykiem. Ta pani wygląda jak królowa ognia. Czuję tu ból, ale też siłe, choć forma jest nieoczywista i lekko rozedrgana. Artysta gra kontrastem i fakturą, przez co dzieło wchodzi pod skórę, serio.