Opis obrazu

Obraz pulsuje miękkimi błękitami, pudrowym różem i zgaszoną zielenią, a przez tę mglistą przestrzeń przebijają ostre żółte linie i białe plamy kwiatów. Kompozycja jest gęsta, trochę senna, jakby twarze kobiet wynurzały się z pamięci i zaraz miały zniknąć. Z lewej spojrzenia są ciche, skupione, po prawej robi się bardziej dziko, organicznie, prawie leśnie. To jest obraz jak sen o kwiatach i ludziach. Widać gest malarski, warstwy farby, szkicowość i swobodę, ale też czułość dla detalu. Styl balansuje między figuracją a abstrakcją i to działa super. Dla mnie to dzieło mówi o kruchości, tożsamości i takim niepokoju, który siedzi pod skórą. Trochę koi, a troche drapie.