Opis obrazu

Na obrazie widać smukłą, ledwie uchwytną postać kobiety, zanurzoną w gęstej siatce białych i jasnoszarych linii, jakby świat oplatał ją nerwowym rysunkiem. Tło mieni sie chłodnym błękitem, brązem, różem i zgaszoną zielenią, a czerwone i granatowe plamy w ciele figury pulsują niemal organicznie. Kompozycja jest trochę rozedrgana, trochę senna. To taki chaos, ale piękny. Styl łączy abstrakcję z figuracją, widać warstwowe nakładanie farby, drapanie, szkicowość i gest. Dziewczynka jest jak wróżka. Obraz ma w sobie coś uneasy, jak ciszę po burzy. Dla mnie mówi o kruchosci, ukrywaniu emocji i o tym, że człowiek czasem znika, choć dalej stoi. Obraz z serii PIĘKNO CHAOSU, gdzie główną inspiracją są nasze - ludzkie emocje, doznania i uczucia. Zarówno pozytywne jak negatywne doznania w fazie pierwszej - początkowej wprowadzają pewien rodzaj niestabilności, chaosu. W tym malarka poszukuje „piękna” i naszej ludzkiej mądrości przepełnionej wieloma naszymi doświadczeniami.