Opis obrazu

Ten obraz to gęsta, lekko rozedrgana opowieść złożona z plam ochry, brudnego różu, błękitu i przygaszonej bieli. Kompozycja jest warstwowa i poszarpana, jakby figury ludzi wynurzały się z siatki ulic, koronek i pęknięć. Po lewej wiją się chłodne, niemal nerwowe niebieskie linie, po prawej cieplejsze pasma i zarysy sylwetek dają chwilę oddechu. To wygląda jak sen. Trochę miejski, trochę intymny. Artystka miesza abstrakcję z sugestią postaci, używa laserunków, przetarć i rysunkowych interwencji. Efekt jest soft ale też niepokojący. Ja patrze i czuje jednocześnie bliskość i zagubienie. To jest obraz jak z bajki i mgły. Może mówić o pamięci, relacjach, o tym że człowiek czasem znika w tłumie i w sobie samym. Obraz z serii TONACJE.