Opis obrazu

Obraz tonie w ciepłych beżach, miodowych brązach i spranych szarościach. Kilka smukłych drzew wyrasta po obu stronach jasnej, wijącej się ścieżki, a ich korony wyglądają jak miękkie plamy rozlanej farby. Kompozycja jest prosta, ale nie nudna, bo oko samo leci w głąb pejzażu. Jest tu cisza, taka aż gęsta, trochę senna, trochę melancholijna. To chyba akwarela albo technika bardzo do niej zbliżona, z lekkimi przejściami, rozmyciem i swobodnym gestem. Drzewa są jak duchy lasu. Patrzę i mam wrażenie, że to miejsce zna jakieś sekrety. Całość jest soft, delikatna, a jednak troszkę niepokojąca.