Opis obrazu

Ten obraz wygląda jak sen o zimie i o czymś jeszcze trudniejszym do nazwania. U góry rozlewa się chłodny błękit i mleczna biel, niżej wchodzą beże, rdzawe plamy i ciężka szarość, a sam dół niemal zapada się w czerń. Kompozycja jest pozioma, miękka, bez ostrych granic, wszystko jakby płynęło i znikało. To trochę pejzaż, a troche mgła z pamięci. Są tu faktury grube, drapane, rozcierane, miejscami jak tynk albo lód. Fajnie to gra. To jest obraz jak z bajki o śniegu. Czuję ciszę, ale nie taką miłą, raczej zawieszoną i lekko niepokojącą. Artysta idzie w abstrakcję i materię, buduje klimat warstwą farby, gestem, światłem. Patrząc, mam wrażenie zagubienia, ale też ulgi, jakby wszystko mogło sie na chwilę zatrzymać.