Opis obrazu

Na obrazie dominuje rozpalona czerwień sukni, rozbita czernią, różem i smugami żółci, które aż migoczą. Kobieca postać siedzi bokiem, z nagimi plecami i dłonią przy twarzy, jakby na chwilę odpłynęła gdzieś daleko. Kompozycja jest gęsta, szeroka od fałd materiału, a tło z szarości i brudnych pasteli daje mocny kontrast. To wygląda jak taniec i cisza naraz. Dziewczynka ma ładną sukienkę jak ogień. Grube, ekspresyjne pociągnięcia farby i niemal szkicowe kontury zdradzają styl między ekspresjonizmem a impresją chwili. Jest w tym drama, ale też czułość. Ja aż czuje lekki ścisk, serio. Obraz może budzić zachwyt, tęsknote i takie dziwne, trochę sweet zamyślenie.