Opis obrazu

To obraz bukietu, który niby jest spokojny, a jednak cały drga od ruchu farby. Dominują kremowe biele, zgaszone żółcie i gęste, soczyste zielenie, układane w miękkie plamy i grube, niemal rzeźbiarskie pociągnięcia. Kwiaty nie są dosłowne, raczej zasugerowane, trochę rozmyte, troche jak wspomnienie ogrodu. Kompozycja wznosi sie pionowo z jasnego wazonu, który ledwie trzyma ten bujny chaos. To jest jak wielki bukiet dla mamy. Czuć tu lekkość, ale i nostalgię, taki cichy zachwyt. Styl balansuje między impresją a ekspresją, z wyraźną fakturą i spontanicznym gestem. Dla mnie ten obraz jest soft, ciepły i trochę wzruszający, jak chwila, która zaraz minie.