Opis obrazu

Na obrazie dominuje zderzenie chłodnych błękitów i bieli z rozpaloną czerwienią sukni, która aż sie leje po płótnie jak ogień. Po prawej siedzi kobieta w ogromnym kapeluszu, trochę diva, trochę zjawa, z ustami podkreślonymi karminem i twarzą ledwie wyłaniającą się spod czarnych, nerwowych pociągnięć. Tło jest szkicowe, architektoniczne, jakby miasto dopiero się składało. To jest pani jak z bajki. Kompozycja ma luz, ale i napięcie, bo figura wypełnia kadr niemal bezczelnie. Widać ekspresjonistyczny gest, grubą farbe, impast i szybkie, szorstkie ruchy pędzla. Dzieło emanuje energią, pewnoscią siebie, a jednak czuć w nim samotność. Mnie ten obraz serio rusza, bo jest flashy, a zarazem jakis kruchy i nie do końca oswojony.