Opis obrazu

Na obrazie widać dwie uproszczone postacie. trochę jak cienie ludzi, a trochę jak figury wycięte z barwnych płaszczyzn. Dominują szarości, brązy i chłodne błękity, ale wszystko rozcina soczysta zieleń tła i ostry różowo pomarańczowy pas pośrodku i robi cały klimat. Kompozycja jest zwarta, lekko przytłaczająca, sylwetki nachylają się ku sobie i robi się intymnie. To wygląda jak sekret. Jest w tym obrazie mieszanka ekspresjonizmu i abstrakcji figuratywnej, malowane szeroką plamą, z gestem, bez dosłowności z miejscem na własne emocje i historię. Ten obraz jest smutny, ale też ciepły. Jakby ktoś mówił po cichu nie bój się. Lubię ten obraz, bo jest niby spokojny, a jednak ma dziwny nerw. Odbiorca może poczuć bliskość, niepokój, a nawet lekkie zagubienie, bo twarze są anonimowe, jakby emocje ukryto pod farbą. Jest w tym coś bardzo ludzkiego i prawdziwego.