Opis obrazu

"Samotność", I 46x55 I, akryl na płótnie, struktura, werniksowany, boki zamalowane, nie wymaga oprawy. Na obrazie dominuje samotne drzewo o cienkich poskręcanych gałęziach, wbite w chłodną przestrzeń jak cichy znak. Tło pulsuje błękitami, szarościami i lekko fioletową mgłą, a dół płótna płonie rdzawym brązem, ochrą i ciężką fakturą farby. Kompozycja mocno oddziaływuje na widza. Drzewo stoi trochę z boku i przez to cały widok wydaje się bardziej prawdziwy. Ten obraz to połączenie realizmu i ulotności chwili. Czuć tu spokój, ale bardziej melancholijny, troche surowy. Artystka użyła wyraźnych pociągnięć i impastowej materii, zestawiając miękkie przejścia nieba z ostrym rysunkiem rdzawych traw. W dolnej części obrazu zastosowano złocenia. Obraz pięknie się mieni w zależności od światła. Pięknie o tym bólu samotności śpiewał Rysiek Riedel: „Samotność to taka straszna trwoga, Ogarnia mnie, przenika mnie Wiesz mamo, wyobraziłem sobie, że Że nie ma Boga, nie ma Boga, nie Nie ma Boga, nie” Ten pejzaż mówi o samotności, trwaniu i o tym, że natura daje rade nawet w ciszy. Ten obraz to metafora samotności, która może być udręką ale może też być pięknym czasem głębokiego poznania swojego ja. Samotność, rozumiana jako bycie samem, może być inspirująca. Bycie samemu daje możliwość realizacji swoich potrzeb i marzeń, na które nigdy nie było czasu. Bycie samemu może być czasem cieszenia się z najdrobniejszych rzeczy, zadbania o ducha i ciało. Warto przez jakiś czas pobyć ze sobą żeby poznać siebie i swoje potrzeby. Dzięki temu bardziej docenimy drugiego człowieka.