Opis obrazu

Na obrazie widać dwa nosorożce przytulone do siebie, niemal policzek w policzek, a ich rogi układają się w ostre trójkąty, które tną powietrze. Dominują chłodne fiolety, błękity i turkusy, ale w tle pulsują czerwienie i pomarańcze, jakby ktoś rozlał zachód słońca. Po prawej wiją się kolorowe wstęgi i pętle, takie trochę abstrakcyjne, i robią ruch w całej kompozycji. Faktura skóry jest dopieszczona, pociągnięcia pędzla miękkie, a światło podbite jak w ilustracji. Nastrój jest czuły, ale też lekko niepokojący, bo oczy zwierząt są zmęczone i mądre. Ja patrze i aż mi się robi ciszej w środku. To jest duży nosorożec i on jest fajny. Można to czytać jako opowieść o bliskości w świecie, który kręci się za szybko, serio.