Opis obrazu

W centrum obrazu pulsuje okrągła, mleczna sfera, otoczona kaskadą błękitów, czerni i rdzawych oranży, które spływają jak mokre smugi. Kompozycja jest niesymetryczna, sfera lekko przesunięta w prawo, a pionowe zacieki nadają całości ruch i lekkie drżenie. Powietrze jest tu gęste, jak noc po burzy, z domieszką chlodnej ciszy. Styl zdaje się czerpać z abstrakcyjnego ekspresjonizmu, z użyciem laserunków, suchego pędzla, może i zadrapań w wilgotnej farbie. Widzę wielką kulę jak księżyc. To obraz o oddychaniu, o napieciu między zimnym a ciepłym, między wodą i ogniem. Troche mroczny, lecz raw w energii. Patrzę i mam wrazenie zanurzania się pod powierzchnię pamięci. Myślę że to rozmowa o samotnosci, ale też o odwadze, takiej cichej, co trzyma nas przy świetle.