Opis obrazu

Obraz uderza czystą geometrią i mocnym kolorem. Intensywne czerwienie, głęboki granat, żółcie i chłodne błekity układają się w ostre płaszczyzny, łuki i prostopadłe bryły, jakby przestrzeń była zbudowana z ciszy i światła. Na środku siedzi czarna, uproszczona postać, mała wobec tej dziwnej architektury. To jest pan co siedzi i chyba myśli. Całość ma klimat spokojny, ale taki lekko niepokojący, no wiecie, jak sen nad morzem. Czuć tu abstrakcję geometryczną i minimalistyczne myślenie o formie, z gładko kładzioną farbą i precyzją prawie designerską. Mnie ten obraz rusza, bo mówi o samotności, ale bez dramatu, bardziej soft melancholii. Troche chłodny, troche ciepły, bardzo ludzki.