Opis obrazu

Na obrazie dominuje głęboki granat nieba i chłodny błękit, rozsypany w drobne gwiazdy jak pieprz na stole. Kompozycja jest prosta, a jednak dziwnie niepokojąca. Z zielonej, równej łąki wystaje męska głowa, realistyczna i ciężka, a na niej kuca naga kobieta, zgarbiona, zamyślona. Z jej oczu bije trójkątny snop światła, jakby była latarnią. W tle wisi cienki księżyc i leci jasna kometa. To jest kosmos i jest fajny. Styl przypomina surrealizm, gładkie przejścia farby, precyzyjny rysunek, bez zbędnych pociągnięć, taki clean efekt. Nastrój. Cichy. Trochę samotny. Ja mam ciarki, bo to wygląda jak myśl, która nie daje spokoju, i jak relacja, w której jedno siedzi drugiemu na głowie, no serio. Można to czytać jako marzenie, kontrolę albo ucieczke w wyobraźnię, trochę bolesną, ale piękną.