Opis obrazu

Na pistacjowym tle siedzi ogromna różowa świnka, rozparta jak królowa grządki. Jej tusza toczy się w łagodnych owalach, a skóra jest skrobana gęstymi kreseczkami, jak w linorycie. Pysk z czerwonym ryjkiem i krzywymi zębami uśmiecha się szeroko, trochę głupkowato i trochę czule. Uszy sterczą jak żagle, ogonek robi zawijas. Świnka jest śmieszna i je buraki. Buraki błyszczą amarantem, liście mają turkusowe żyłki, ziemia to pasy brązu i fioletu, mocno porysowane. Atmosfera jest żartobliwa, ale podszyta ciepłem, no serio aż chce się parsknąć. Styl niby naiwny, w gruncie rzeczy precyzyjny, bardzo quirky. Czuję radość zbiorów i leciutki wstyd łakomstwa, dwa uczucia naraz. Kompozycja centralna, rytmiczna, linie drżą jakby artysta pracował nożykiem, a te drobne literówki formy, te niby błędy, robią z potworka kumpla.