Opis obrazu

Na obrazie dominuje pozioma kompozycja z wyraźnymi pasami koloru. Z przodu prosty płotek z krzywych żerdzi, dalej zielona łąka i mleczna mgiełka, nad którą wyrasta rząd jesiennych drzew. Korony składają się z rudości i oliwkowych plamek, miekko roztartych. Niebo jest błękitne, a chmury mają kremowe smugi jakby pędzel sunął bez pośpiechu. Czuję spokojny oddech popołudnia, troche nostalgii, troche ciepła. Brzmi to zwyczajne, ale naprawde działa. Dziecko we mnie szepcze prosto. Chciałbym pobiec po tej trawie i złapać chmurkę. Styl lekko naiwny i impresyjny, z rozbieleniami i delikatnym suchym pociągnięciem. Całość jest dreamy i kołysząca. Myślę o chwili zanim ktoś zawoła na kolacje, i wogóle nie spieszę się wyjść z tego kadru.