Opis obrazu

Na obrazie dominuja ciepłe brązy, beże i przygaszone biele, a przez ten spokojny, surowy świat przebija mocna żółć stroju kobiety. Postać siedzi szeroko, trochę niepewnie, trochę pewnie, jakby sama jeszcze nie wiedziała, co czuje. Tło jest zbudowane z prostych plam i chropawych faktur, niemal ściera się z figurą, co daje fajny, raw efekt. To pani w żółtym kostiumie i ona jest ładna jak słońce. Widać tu malarstwo gestu, warstwowe nakładanie farby, przecierki i świadome niedopowiedzenia. Atmosfera jest intymna, lekko melancholijna, ale bez taniego dramatu, no po prostu siedzi w człowieku. Dla mnie ten obraz mówi o kruchości i sile naraz, o ciele, które nie pozuje, tylko jest. Troche smutne, troche zmysłowe, bardzo ludzkie.