Opis obrazu

Miasto faluje jak sen, pełne przekrzywionych wież i kopuł, posklejane z turkusów, ochry i rdzawego różu. Między dachami wyrasta dziewczynka gigant w czerwonej chuście w białe kropki, z pędzlem jak różdżka dopisuje pasy na jasnej wieży. Tło to płaty błękitu malowane szeroko, z żółtym słońcem i strzępami zielonych promieni. Całość ma żartobliwy vibe i miękki półsen, pod spodem migocze lekka melancholia powrotu po burzy. Widać impast i szkicowe kontury, styl łączy naiwną ilustrację z kubistycznym łamaniem brył, troche krzywo i celowo nieidealnie. Ja też bym tak namalował wieżę i słońce. Czuję radość i niepokój jednocześnie, jakbym został architektem zabawy. Serducho skacze, spójż jak okna świecą jak lampki, aż chce się wejść do środka. To opowieść o mocy wyobraźni i o tym że porządek wyrasta z miłego chaosu.