Opis obrazu

Obraz wibruje kolorem, od wielkiego pomarańczowego słońca w lewym górnym rogu po turkusy i fiolety falującego nieba. Miasto z strzelistych iglic, trójkątów i klocków, rysowane nerwową kreską, wygląda jak układanka. Na dole krążą czerwone wiry, trochę jak kwiaty, trochę jak alarm. Dwa drzewa, zielone i poskręcane, kołyszą się jak w śnie. Słonko śpi i pilnuje wież. Atmosfera jest oniryczna, ciepła, lecz podszyta niepokojem, jakby radość miała małe pęknięcia. Styl miesza surrealizm z sztuką naiwną, widać akryl, markery, laserunki, gęste hatchingi. To naprawde żywe i, wow, pulsujące. Artysta zdaje się mówić o kruchej zabawie codzienności, o architekturze która oddycha i trochę się boi.