Opis obrazu

Istnieje szczególny rodzaj ciszy, który pojawia się wtedy, gdy nie pozostaje nic innego, jak tylko czekać. Kobieta na obrazie siedzi spokojnie na kanapie, w pełni ubrana, z dłońmi spoczywającymi na kolanach. Obok niej czarny kot obserwuje otoczenie z taką samą cichą czujnością. Promienie słońca wypełniają pokój, kwiaty rozjaśniają wnętrze, a za oknem widać czyste, błękitne niebo. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się spokojne. Nie jest to jednak spokój zwyczajnego dnia. Człowiek uczy się czekać. Nie poprzez nerwowe przemieszczanie się z miejsca na miejsce ani próbę wykorzystania każdej niepewnej chwili, lecz pozostając w domu, ubranym i gotowym, ze świadomością, że w tej chwili nie można zrobić nic więcej poza czekaniem. Obraz wyrósł z doświadczenia życia w niepewności, kiedy zwyczajne decyzje nagle stają się trudne. Można chcieć wyjść z domu, kontynuować swoje plany czy po prostu przeżyć dzień jak zwykle, ale czasem najrozsądniej jest pozostać na miejscu i czekać. Samo oczekiwanie staje się wtedy stanem umysłu — wymagającym cierpliwości, powściągliwości i szczególnego rodzaju akceptacji. Dlatego spokój kobiety jest nieco zwodniczy. Nie jest odprężona — po prostu przyzwyczaiła się do tego rodzaju niepewności. Jej ciało pozostaje nieruchome, ale jest ubrana i gotowa. Wie, że wszystko może się zmienić, choć w tej konkretnej chwili nic się nie dzieje. Czarny kot wzmacnia poczucie cichej czujności. Nie ukrywa się i nie reaguje gwałtownie — po prostu jest i obserwuje. Kobieta i kot tworzą mały, prywatny świat zawieszony pomiędzy codziennością domowego życia a czymś niewidocznym, co znajduje się poza nim. Ciepłe wnętrze, kwiaty i błękitne niebo tworzą niemal idylliczną atmosferę, dzięki czemu ukryte pod nią napięcie staje się jeszcze bardziej wyraźne. Ten kontrast jest zamierzony: pokój wygląda spokojnie, podczas gdy emocjonalna rzeczywistość tej chwili jest znacznie bardziej złożona. Obraz opowiada o przestrzeni pomiędzy lękiem a działaniem, pomiędzy pragnieniem wyjścia a świadomością, że trzeba czekać. O tym, jak niezwykłe okoliczności mogą sprawić, że zwykłe pozostanie w domu staje się całym stanem emocjonalnym — frustrującym, wyczerpującym, dziwnie znajomym, a z czasem niemal codziennym. Dla mnie bezruch tej sceny nie oznacza braku działania. Jest formą wytrwałości. Kobieta nic nie robi, ponieważ w tej chwili właśnie nicnierobienie jest najbardziej rozsądną rzeczą, jaką może zrobić. Obraz został wykonany farbami akrylowymi na wcześniej naciągniętym włoskim płótnie Unico. Użyto holenderskich farb akrylowych Amsterdam, a całość zabezpieczono satynowym werniksem. Boki płótna zostały zamalowane kolorem tła. Obraz jest sygnowany i posiada certyfikat autentyczności. Do transportu jest starannie pakowany w kartonowe pudełko i zabezpieczany warstwami folii bąbelkowej.