Opis obrazu

Obraz aż kipi kolorem. Pomarańcze, róże, turkusy i żółcie zderzają się tu bez zahamowań, tworząc lekko szaloną, ale świetnie wyważoną kompozycję. Muzycy są zbudowani z prostych brył, ostrych konturów i geometrycznych plam, trochę jakby Picasso wpadł na jam session. Trąbka, kontrabas, saksofon i klawisze wiją się przez kadr, nadając mu ruch i rytm. To jest obraz co gra. Atmosfera jest żywa, miejska, jazzowa, a jednocześnie ciut senna i odrealniona. Artysta użył stylizacji bliskiej kubizmowi i ilustracyjnej dekoracyjności, bez spiny, za to z power. Patrząc na to, czuje sie radość, energię i taki fajny twórczy chaos, choć jest tu też samotność ukryta za okularami postaci. Lubię ten wizualny rozgardiasz, serio. Ten pan ma śmieszną czapkę i gra ładnie.