Opis obrazu

Na obrazie czterech muzyków układa się w rytmiczny półokrąg, każdy w innym kolorze, jak instrument w orkiestrze barw. Soczyste oranże i turkusy stykają się z brązami, pną się geometryczne trójkąty, pasy i koła, klawisze fortepianu wiją się jak biało czarna rzeka. Twarze są uproszczone, płaskie, trochę manekinowe, za to dłonie grają, aż się kurzy. Pan gra na wielkim kontrabasie i to jest super. Kompozycja pulsuje humorem, ale i odrobiną zadumy, w tle krąży niebieskie oko dźwięku. Styl balansuje między kubistyczną syntezą a afiszową grafiką, farba kładziona jest gładko, z ostrym konturem, czasem troche rozjechanym. Czuję improwizację, taki ciepły groove, jak z nocnego klubu. Dla mnie to opowieść o wspólnym oddechu, o tym że kolory też potrafią słuchać.