Opis obrazu

W kadrze rozpościera się zimowy pejzaż, błękit nieba rozpływa się w mlecznej bieli i przydymionych granatach cieni. Drzewa iglaste stoją jak ciche straże, po bokach robią za ramę, w środku polana prowadzi wzrok ku dalekim, chłodnym szczytom. Farba wygląda jak akwarela, mokre w mokrym, delikatne rozsmarowania i suchy pędzel dodają iskrzących drobinek sniegu. Powietrze wydaje się crisp. Atmosfera jest spokojna, lekko mistyczna, jakbys słyszał tylko własny oddech i skrzyp butów. Chciałbym zrobić tu aniołka w śniegu i zjechać szybko. No i proszę, jedna plama zółtawego swiatła wśród gałęzi podpowiada, że słońce mruga okiem. Czuję chłód, ale i ukojenie, jakby obraz kazał zwolnić i po prostu byc. Kompozycja prowadzi od niskich krzaczków, przez gęsty las, po monumentalne biele gór, co daje głębię aż po horyzont. Dla mnie to opowieść o cierpliwości natury, o ciszy która naprawia głowe.