Opis obrazu

Obraz buduje przestrzeń z dużych, niemal papierowych prostokątów w odcieniach beżu, pudrowego różu i przygaszonej szarości. Wszystko jest lekkie, rozmyte, a jednak ustawione precyzyjnie, jak ciche miasto z bloków i ścian. Na dole widać trzy drobne czarne sylwetki, bardzo smukłe, z długimi cieniami albo śladami farby, które tną pustą powierzchnie jak nitki. To wygląda troche jak sen. Jedna postać macha rękami. To są ludki i idą sobie daleko. Minimalistyczny styl miesza się tu z liryczną abstrakcją, a miękkie przetarcia i cienkie kontury dają super efekt ciszy. Czuję w tym samotność, ale też jakiś spokój, serio. Obraz może mówić o zagubieniu, relacji i małości człowieka wobec ogromu świata, choć robi to bez zadęcia.