Opis obrazu

Na płótnie rozciąga się jasna plaża, szeroka jak oddech po burzy. Po bokach stoją dwa parasole, różowo fioletowy i pasiasty, pod nimi czarne sylwetki, a w środku kilka drobnych postaci rozbitych jak nuty na piasku. Horyzont to miękka linia gór i bladoniebieskiego morza, nad nimi mleczne niebo. Kompozycja spokojna, prawie symetryczna, z wielką przestrzenią powietrza. Farba kładziona gęsto, miejscami jakby impasto, pociągnięcia szczotką zostawiają chropowate ślady. Czuć ciszę i lekkie zawieszenie czasu, taki chill. Chciałbym tam pobiegać po piasku i zjeść loda. Obraz budzi tęsknote, naprawde. Wydaje mi się trochę o samotności tłumu, o rozmowach które cichną. Patrzę i myślę że słońce spadnie niżej i nie zdążę powiedzieć czegoś ważnego. Troche krzywe linie dodają wdzięku i luzu.