Opis obrazu

Na płótnie rozlane są chłodne błękity nieba i grube płaszczyzny różu, bordo i ochry, kształtowane w prostokątne bloki przypominające bezokienne domy. Trzy smukłe sylwetki, niemal bez twarzy, rozstawione są szeroko, a pusta przestrzeń między nimi gra pierwsze skrzypce. Te osoby wyglądają jak klocki i stoją cicho. Atmosfera półsnu, troche odklejona, muted. Malarskość opiera się na olejnych warstwach, miękkich przejściach, suchym pędzlu i zgaszonej palecie, brzegi form lekko drżą. Czuję melancholię i taki lekki niepokój, jakby miasto oddychało powoli i nikogo nie potrzebowało. Interpretuję to jako esej o samotności w tłumie, choć tu tłumu brak, paradoksik. Serio, przez chwile mam ochotę wejść w ten purpurowy cień i zobaczyć dokąd prowadzi, ale trochę się boję.