Opis obrazu

Na płótnie rozlewa się paleta ochry, sepii i zgaszonych szarości, z których wyrasta miasto ułożone w kanciaste bloki i smukłą wieżę. Kompozycja wiedzie wzrok w głąb prostą drogą ku jasnemu pionowi niczym obelisk. Sylwetki ludzi i małego psa to czarne, wydłużone kreski, jak cienie przyszyte do ziemi. Faktura farby jest gruba i chropawa, widać impastowe pociągnięcia, czasem troche niedokładne, ale to robi robotę. Atmosfera jest cicha, hazy, jak poranek po deszczu. To miasto jest duże i ludzie są jak patyczki. Styl balansuje między realizmem a abstrakcją, przypomina mi troche wspomnienie z torbą niedopowiedzianych szczegółów. Interpretuję to jako spacer ku centrum pustki i łagodnej samotności, a jednak czuję spokój i mam ochotę iść tą drogą dalej.