Opis obrazu

Na obrazie widać zaskakujące zestawienie: spokojną, niemal posągową twarz kobiety w piaskowych i miodowych tonach oraz psa malowanego ekspresyjnymi plamami różu, fioletu, błękitu i bieli. Gęste, ciemne tło buduje całą przestrzeń i mocno wysuwa postacie na pierwszy plan. Kompozycja jest ciasna, bliska – kadrowana tak intymnie, jakby malarz naruszył ich prywatną sferę i nie zamierzał się wycofać. Pociągnięcia farby są wyraźne, grube, momentami szorstkie. Dzieło balansuje między klasycznym portretem a senną improwizacją. W scenie tej kryje się dziwny spokój podszyty lekkim napięciem. Jest w tym głęboka czułość – niema relacja bez słów. Obraz może budzić konsternację, a nawet lekki niepokój, sprawiając, że widz zatrzymuje się przed nim na dłuższą chwilę.