Opis obrazu

Na płótnie widać morski horyzont, ciemny i błękitny, a nad nim pędzą chmury w oranżach i sadzowej czerni. Po prawej stoi smukła latarnia, ceglana, oplatana gałęziami jakby wiatr ją gonił. Kompozycja asymetryczna przenosi ciężar na latarnię, kontrując szeroki oddech morza. Słońce jak iskra rozszczepia farbę w złote smużki i grzeje piach. Pociągnięcia pędzla nerwowe i gęste, chwilami impasto, jakby malarz malował sercem i nożem. Czuć napięcie po zachodzie, ciszę przed czymś co nadejdzie, a styl miesza romantyzm z ekspresją. Słońce chowa się za wieżą i robi się żółto i cieplo. Patrzę i mam w środku małe wow, a obraz jak strażnik brzegu mówi o wytrwałości i trochę o tęsknocie, serio.