Opis obrazu

Na pierwszym planie pną się drewniane schody, po bokach chropowate mury z plamkami ochry i bieli. Ponad nimi wyrasta kościół o spiczastych wieżach i zamaszystych dachach, bryły ostre i rytmiczne. Błękit nieba jest czysty i vivid, kontrastuje z brązem dachówek i zielenią drzew. Kompozycja schodkowa prowadzi wzrok w głąb i ku górze, jak mała pielgrzymka oczami. Atmosfera spokoju miesza się z napięciem drogi, czuć słońce i historię w cegłach. Widać gęste pociągnięcia pędzla, troche laserunków i przetarć, kontury jakby przydymione. Czuję tu realizm z domieszką lirycznej naiwności, trochę surowo ale serdecznie, aż chce się wejść. Te schody są bardzo długie i idą do kościoła. Obraz może budzić nostalgię i wiarę w porzadek świata, a ja naprawde mam miękko w środku.