Opis obrazu

Na obrazie dominuje potężne drzewo o poskręcanych, czarnawych gałęziach, które rozchodzą sie jak nerwy po jasnobłękitnym niebie. Pień jest szorstki, pełen zielonkawych, brunatnych i kremowych smug, niemal rzeźbiarski. U dołu pojawia się kobieta o rudych włosach, w szarej sukni z musztardowym akcentem i wzorzystą tkaniną na ramieniu. To wygląda bardzo cicho i troche smutno. Kompozycja jest pionowa, mocna, a zarazem jakby krucha. Widze tu realizm połączony z malarską miękkością pędzla i świetnym wyczuciem faktury. Obraz ma w sobie chłód, ale też dziwny comfort. Dziewczyna jest jak z bajki. Patrząc na to, czuje lekkie ukłucie samotności, ale też spokój, taki no, prawie kojący.