Opis obrazu

Na obrazie dominuje strzelista wieża zegarowa, zgaszona czerwień cegieł przecinana chłodnym błękitem i szarością tła. Pionowa kompozycja, smugi farby spływające jak deszcz, szerokie impasto z olejnej i lekkie przecierki tworzą fakturę prawie chropawą. Światło wylewa się z mgły, pomarańczowe połyski odbijają się na mokrym bruku, po którym suną drobne sylwetki. Zegar jest wielki jak smok i trochę się go boję. Atmosfera melancholijna, ale nie całkiem smutna, raczej zadumana, taka londyńska. Styl miesza impresyjność z nutą ekspresji, kontrolowany chaos. Pociągnięcia pędzla nerwowe, gdzieniegdzie dripping, to robi zwyczajne wow. Czytam to jako opowieść o czasie i samotności, o ciepłej iskierce w chłodzie miasta. Myślę sobie, no kurcze, chciałbym tam stanąć na chwilę i posłuchać jak tyka przemijanie. Troche krzywe, troche chlapnięte, ale piękne, bo prawdziwe.