Opis obrazu

Obraz pulsuje gęstą fakturą i kolorem, jakby cała powierzchnia ziemi nagle zaczęła mówić. Dominują chłodne błękity, szarości i biele, ale niżej wchodzą ostre czerwienie, rdzawe brązy i głębokie czernie, tworząc niemal dramatyczny kontrast. Kompozycja jest ciasna, bez oddechu, pełna drobnych plam i poszarpanych kształtów, co daje efekt lekkiego chaosu, ale takiego kontrolowanego. To troche wygląda jak kamienie, mech i rozgrzana gleba naraz. Technika przypomina impast i pointylizm w bardziej dzikim wydaniu. Fajnie miga. Czuję tu niepokój, ale też zachwyt, bo obraz jest surowy i piękny jednocześnie. To jest jak planeta z bajki. Patrząc dłużej, ma się wrażenie, że natura coś ukrywa, a artysta nie tyle ją maluje, co wydobywa jej nerw i puls.