Opis obrazu

Na płótnie widać zimowy pejzaż z różowawym domem przy drodze, szpaler drzew i niebo rozlane od błękitów po złoto pomarańczy, wszystko rozbite na grube plamy farby. Kompozycja prowadzi wzrok wzdłuż ciemnej drogi, a cienie kładą się długimi pasami na śniegu. Pociągniecia są energiczne, impastowe, chwilami chaotycne, typowe dla impresjonistycznego gestu. Atmosfera ciszy poranka, serio kojąca, i miękki glow rozgrzewa chłód błękitów. Drzewka świecą jak lampki i chce mi się bawić w śniegu. Czuję nostalgię, co gryzie w nos a koi. Kolorystyka kontrastów oranż i ultramaryny przenikja się jak oddech i para. To obraz o drodze do domu i o nadziei, którą niesie światłlo z wschodu. I aż chce się tam wejść, choć buty by przemokły.