Opis obrazu

Na obrazie widzę łagodny zakątek rzeki, obramowany brzozami i krzewami, które rozżarzają się od żółci i ochry. Kompozycja płynie z lewa na prawo, kępa drzew pcha wzrok ku srebrnej smugie wody, a mleczne niebo rozpościera się jak kołdra. Pociągnięcia są krótkie i roztrzepane, impast miejscami grubszy, pigment jakby mieszany prosto na płótnie. To echo impresjonizmu, tylko bardziej senny, hazy. Woda wygląda jak lusterko i liście w nim pływają. Czuć wilgotną ciszę, trochę melancholii, ciepło schyłku dnia, które niby gaśnie a jednak trzyma. Myślę o spokojnym spacerze i o tym, że jesień nie spieszy się wcale, serio. Troche krzywo, troche niechlujnie, lecz przez to prawdziwie, jak oddech lasu, który rozlewa sie po pamięci.