Opis obrazu

Na płótnie rozlewa się szeroka rzeka, prowadząc wzrok po skosie ku dalekiemu horyzontowi. Niebo złożone z błękitów, turkusów i fiołów jest poszatkowane plamami, niby strzępy chmur odbijające się w wodzie. Po lewej wyłaniają się wieże, jasne i nieco rozmyte, po prawej kępy traw i trzcin szeleścia jakby na wietrze. Pociągnięcia są szybkie, krótkie, kładzione grubiej, miejscami impast, klasyczny impresjonizm w wersji soft. Światło jest chłodne, ale czuć ocieplenie dnia po deszczu, robi się spokojnie, trochę zamyślenie. Chciałbym popłynąć tą rzeką małą łódką i patrzeć na chmurki. Kolory migoczą, przeplatają sie, woda pocięta refleksami działa jak lustro, które coś pamięta. Kompozycja stabilna, ale żywa, jak rozmowa bez zadyszki. Mam wrażenie, że miasto marzy o ciszy, a ja razem z nim, no i proszę, oddycham głębiej. To obraz o czasie, który płynie i o tym że naprawde nic nie trzeba poza patrzeniem.